Όλοι προσμένουμε τη μέρα που η καραντίνα θα τελειώσει. Όλοι σκεφτόμαστε: «πότε θα τελειώσει», «επιτέλους η ελευθερία είναι κοντά».

Μετράμε μέρες αντίστροφα όπως οι φυλακισμένοι που περιμένουν να βγουν από τα κελιά τους. «Άντε να βγούμε γιατί αν δεν βγούμε σύντομα βλέπω να τρέχουμε όλοι στους δικηγόρους για διαζύγιο» ήταν η συνομιλία μεταξύ 2 κυρίων καθώς περίμενα να μπω στο σούπερ μαρκετ.

Υπάρχουν και κάποιες άλλες φωνές που τις τελευταίες ημέρες ακούω και λένε ότι φοβούνται να βγουν έξω.

Και βέβαια μαζί με τις παραπάνω σκέψεις και φωνές, υπάρχουν και άλλες σκέψεις και ερωτήματα: «πώς θα γίνει η άρση των μέτρων», «πώς θα είναι η ζωή μετά», «με ποιον τρόπο θα δουλεύουμε, θα διασκεδάζουμε, θα συναναστρεφόμαστε» «πώς θα καλύψουμε το χαμένο χρόνο».

Ό,τι και να σκεφτόμαστε η επόμενη ημέρα μάλλον δεν θα είναι αυτό που φανταζόμαστε. Βέβαια θα είναι πολύ ανακουφιστικό να επιστρέψουμε στο γραφείο μας, να δούμε τους συναδέλφους μας, να κυκλοφορήσουμε πάλι άνετα, να δούμε ζωή στους δρόμους.

Όμως, δεν θα βγούμε όλοι στους δρόμους να αγκαλιαζόμαστε, να πανηγυρίζουμε και να γελάμε (ίσως λίγο!). Όταν θα βγούμε, το οικονομικό, κοινωνικό και ψυχολογικό τοπίο θα είναι τελείως διαφορετικά και βέβαια η σωματική απόσταση θα μας συντροφεύει για πολύ ακόμη.

Παρόλο που κανένας μας δεν έχει τη γυάλινη μαγική σφαίρα, γνωρίζουμε ότι ο ιός ήρθε για να μείνει για αρκετό καιρό ακόμη και θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί του, να αλλάξουμε τις συμπεριφορές μας και να είμαστε σε επιφυλακή. Πολλά αντιφατικά συναισθήματα θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε τον επόμενο καιρό.

Ας δούμε κάποιες σκέψεις που μπορεί να μας βοηθήσουν κατά την έξοδό μας από την καραντίνα:

Αποδοχή: Τίποτα δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει ότι το αύριο θα είναι όπως το χθες. Όχι μόνον τώρα με τον κορωνοϊό αλλά και πριν από αυτόν. Απλά τώρα αυτό γίνεται περισσότερο συνειδητό.
Όταν η ζωή μας φέρνει δύσκολα και γεγονότα που δεν θέλουμε ο νους μας έχει την τάση να αντιστέκεται. Όσο όμως αντιστέκεται τόσο η δυσκολία μεγαλώνει. Συναισθήματα αβεβαιότητας, άγχους, ανασφάλειας θα αναδυθούν και αυτό είναι φυσιολογικό. Μην τα καταπιέζετε.
Στην πρακτική Mindfulness μαθαίνουμε να υποδεχόμαστε την κάθε στιγμή όπως ακριβώς είναι, «μία αναπνοή τη φορά». Θα χρειαστεί αρκετός χρόνος για προσαρμογή στις αλλαγές. Πάρτε την κάθε ημέρα όπως είναι. Αυτό θα μειώσει το στρες και θα σας δώσει τη δυνατότητα αντί να χάνεστε μέσα σε ανώφελες σκέψεις, να επικεντρώνεστε στα βασικά και σημαντικά.
Ένα βήμα τη φορά.

Παύση: Για όλους μας η περίοδος της καραντίνας ήταν μια περίοδος παύσης. Παρόλο που η καραντίνα δεν ήταν χωρίς στρες, είχαμε τη δυνατότητα να κάνουμε πράγματα που θέλαμε πολύ καιρό και ποτέ δεν είχαμε χρόνο. Χρόνο με την οικογένεια, μια απλή βόλτα, ένα μαγειρευτό φαγητό, γυμναστική, στιγμές οικειότητας με τους αγαπημένους.

Είναι πολύ εύκολο να γλιστρήσουμε ξανά στις υψηλές ταχύτητες της καθημερινότητας και στον αυτόματο πιλότο. Θυμηθείτε να κάνετε συχνές παύσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας για να θυμάστε τι είναι σημαντικό στη ζωή σας και να δίνετε χώρο και σε αυτό.

Ας διατηρήσουμε αυτά που κερδίσαμε στη διάρκεια της καραντίνας.

Διατηρήστε τον έλεγχο του νου σας: Επειδή η επόμενη ημέρα είναι δύσκολη και αβέβαιη είναι η περίοδος που πρέπει να διατηρήσουμε το νου μας και τη λογική μας. Θυμηθείτε ότι υπάρχουν παράγοντες που μπορούμε να ελέγξουμε και άλλους όχι. Είναι πολύ εύκολο να αρχίσουμε να αντιδρούμε παρορμητικά, να θέλουμε να καλύψουμε το «χαμένο» χρόνο στη δουλειά μας ή να κάνουμε βεβιασμένες κινήσεις.

Θυμηθείτε ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω.

Στην πρακτική Mindfulness κάθε αναπνοή είναι ένα νέο ξεκίνημα. Με κάθε αναπνοή μπορούμε να επιλέξουμε με ποιον τρόπο θα δράσουμε στις καταστάσεις. Το ίδιο είναι και όταν βγούμε από την καραντίνα. Διοχετεύσετε την ενέργειά και την επίγνωσή σας σε αυτά που θα σας πάνε ένα σταθερό βήμα παρακάτω και θα βοηθήσουν στην προσαρμογή.

Παρούσα στιγμή: Από τη στιγμή που δεν γνωρίζουμε με ποιον τρόπο τα πράγματα θα ξεδιπλωθούν στο μέλλον, η μόνη στιγμή που πραγματικά υπάρχει είναι το ΤΩΡΑ. Βιώστε την κάθε στιγμή και την οποιαδήποτε κατάσταση, είτε είναι στην εργασία είτε στην οικογένεια συντονισμένοι με την νοητική, σωματική, συναισθηματική και κοινωνική νοημοσύνη σας. Σε αυτό άλλωστε εκπαιδεύουμε το νου μας στην πρακτική mindfulness την κάθε στιγμή. Παρατηρούμε τι συμβαίνει στο παρόν. Επικεντρωθείτε στο παρόν γιατί αυτό θα σας βοηθήσει να πάρετε τις σωστές αποφάσεις. Το μέλλον εξαρτάται από τις αποφάσεις της παρούσας στιγμής.

Τι χάσαμε: Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Όλοι μας χάσαμε κάτι αυτή την περίοδο. Όλοι μας ζήσαμε την απώλεια. Μπορεί να ήταν από κάτι μικρό όπως η αλλαγή πλάνων για τις Πασχαλινές διακοπές μέχρι την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου μας. Το να σκεφτούμε τι χάσαμε είναι σημαντικό για να φωτίσουμε τι πραγματικά είναι σημαντικό και να δούμε πώς ζούμε τη ζωή μας. Η καραντίνα είναι/ήταν μια ευκαιρία να σκύψουμε μέσα μας και να αναρωτηθούμε τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε, με τι κόστος ζούμε την καθημερινότητά μας, τι είναι σημαντικό, πώς διαχειριζόμαστε τον εαυτό μας και τους γύρω μας στις δύσκολες στιγμές. Ας γίνουν οι απώλειες η ευκαιρία του καθενός μας να επιλέξει με ποιον τρόπο θέλει να ζήσει τη ζωή του.

Σύνδεση: Ο ποιητής Paul Verlaine κάποτε έγραψε: «ποτέ οι στέγες των σπιτιών δεν ήταν τόσο κοντά και οι ψυχές των ανθρώπων τόσο μακριά η μια από την άλλη». Θα παραφράσω αυτό το στίχο στο «ποτέ η σωματική μας απόσταση δεν ήταν τόσο μεγάλη και οι ψυχές μας τόσο κοντά». Συνδεθήκαμε διαδικτυακά, τηλεφωνικά και περπατώντας στο δρόμο. Πόσοι από εμάς δεν γνωρίσαμε τους γείτονές μας ή ανθρώπους άγνωστους που χαιρετηθήκαμε και συζητήσαμε μαζί τους; Παρόλο που η απόσταση μεταξύ μας στη διάρκεια της καραντίνας ήταν και θα παραμείνει μεγάλη, η σύνδεση με τους άλλους και η έννοια της συλλογικότητας άνθισε. Παρόλο που η κατάσταση είναι στρεσογόνα, τελικά επικράτησε περισσότερο το ΜΑΖΙ παρά η αντίδραση της «φυγής ή πάλης» που δημιουργεί το στρες. Με κάποιο μαγικό τρόπο συνδυάσαμε την ατομικότητα με τη συλλογικότητα. Εύχομαι να συνεχίσουμε να ισορροπούμε αυτά τα δύο στη ζωή μας. Καλό είναι να διατηρήσουμε αυτή τη σύνδεση γιατί μόνο μέσα από το ΜΑΖΙ θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να είμαστε περισσότερο αποδοτικοί.

Τέλος το πώς θα βιώσει ο καθένας μας την έξοδο από την καραντίνα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Ένας από αυτούς είναι το πώς ο καθένας μας βίωσε την καραντίνα.

Για κάποιους αυτό το διάστημα ήταν χώρος παύσης, σύνδεσης, κατανόησης και ανακάλυψη εσωτερικών δυνάμεων. Για άλλους ήταν περίοδος εντάσεων, συγκρούσεων, δυσκολιών και υψηλού οικογενειακού στρες. Κάποιοι θα βγουν στη νέα κανονικότητα νιώθοντας ίσως μια μικρή νοσταλγία για το διάστημα αυτό και κάποιοι νιώθοντας ανακούφιση που θα βγουν έξω από το σπίτι.

Με όποιο όμως τρόπο και αν βιώσαμε ο καθένας μας την καραντίνα, ας μην ξεχνάμε να είμαστε ασφαλείς, να συνεχίσουμε να φροντίζουμε τους εαυτούς μας για να μπορούμε να φροντίζουμε και τους γύρω μας.