Όλοι έχουμε κάποιες αγαπημένες ταινίες που τις βλέπουμε και τις ξαναβλέπουμε.

Μια από αυτές για μένα είναι ο «Άρχοντας των Δακτυλιδιών».
Διάβασα τον Tolkien πολλά χρόνια πριν βγει η ταινία στους κινηματογράφους και είμαι μια από τους οπαδούς του. O Tolkien γεννήθηκε σε εποχές αβεβαιότητας και γνώρισε και τους δύο Παγκόσμιους πολέμους.

 

Μέσα στην τριλογία του Άρχοντα των Δακτυλιδιών υπάρχουν πολλές αλληγορικές σκηνές- οι περισσότερες επίκαιρες ακόμη και σήμερα.

Σήμερα θα σας πω για μια από αυτές.

Πριν όμως σας μιλήσω για τη συγκεκριμένη σκηνή του έργου θα σας πω με λίγα λόγια την ιστορία (για όσους δεν έχετε δει την τριλογία):

Με λίγα λόγια ο ήρωας του έργου – Φρόντο- καλείται να καταστρέψει ένα πανίσχυρο δαχτυλίδι για να σώσει όχι μόνον τον εαυτό του αλλά και όλους εκείνους για τους οποίους ενδιαφέρεται. Mε κάποιον μυστηριώδη και ανεξήγητο τρόπο αυτό το καθήκον του έχει ανατεθεί. Και έτσι ξεκινάει ένα δύσκολο ταξίδι μαζί με μια παρέα και καθοδηγητή τον μάγο Γκάνταλφ.

 

Πάμε τώρα να δούμε τη συγκεκριμένη σκηνή.

Σε κάποια συνομιλία με το μάγο Γκάνταλφ, ο Φρόντο είναι πολύ κουρασμένος από το ταξίδι και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Δεν περίμενε ποτέ να είναι τόσο δύσκολο το ταξίδι του και νιώθει απροετοίμαστος. Βιώνει απόγνωση, αβεβαιότητα, συναισθηματικό και νοητικό φόρτο.

Λέει στον Γκάνταλφ:

«Μακάρι το Δαχτυλίδι να μην είχε έρθει ποτέ σε μένα. Μακάρι να μην είχε συμβεί στην εποχή μου.»

Στο οποίο ο Γκάνταλφ απαντά:

«Το ίδιο και εγώ και όλοι όσοι ζουν για να δουν τέτοιες στιγμές. Αλλά αυτό δεν είναι δική τους απόφαση. Το μόνο που πρέπει να αποφασίσουμε είναι τι θα κάνουμε με το χρόνο που μας δίνεται»

                                                                                                ⌘

Μου αρέσει πολύ αυτή η απάντηση!

Όλοι μας έχουμε βρεθεί σε δύσκολες στιγμές και ίσως σε όλους μας έχει έρθει στο νου μας μια παρόμοια σκέψη.

«Μακάρι να μην είχε έρθει ποτέ αυτή η στιγμή. Μακάρι να μην πονούσα! Μακάρι να μην είχε συμβεί τίποτα από όλα αυτά».

Σε μια θεραπευτική συνάντηση κάποιος θεραπευόμενός μου είπε: «Δεν αξίζει να το περνάμε όλο αυτό. Πρώτα η οικονομική κρίση, μετά η πανδημία και τώρα αυτή η αβεβαιότητα και ο φόβος του πολέμου».

Πραγματικά μέσα σε λίγο χρόνο όλοι μας έχουμε αλλάξει προτεραιότητες, τρόπο διαβίωσης, τρόπο επικοινωνίας. Όλοι μας έχουμε κληθεί να δώσουμε απαντήσεις σε μια περίοδο με μεγάλη αβεβαιότητα και προσπαθούμε όλοι να κατανοήσουμε όλα αυτά που συμβαίνουν και μοιάζουν μια σουρεαλιστική πραγματικότητα.

Και όμως, μέσα σε όλα αυτά, ο χρόνος δεν μένει ακίνητος. Η ζωή προχωράει και μας καλεί να προχωρήσουμε με τον ένα ή άλλο τρόπο.

Η απάντηση του Γκάνταλφ είναι μια υπέροχη στιγμή διαύγειας και ένα μήνυμα για την ελπίδα.

Σίγουρα δεν αρέσει σε κανέναν να περνάει δύσκολες στιγμές ή να πονάει. Όμως είναι αναπόφευκτο ότι όλοι μας θα αντιμετωπίσουμε δυσκολίες. Είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση.

 

Παρόλα αυτά έχουμε τη δύναμη να επιλέγουμε με ποιον τρόπο θέλουμε να διαχειριστούμε την κάθε δύσκολη κατάσταση. Σε αβέβαιες και αγχωτικές καταστάσεις χρειαζόμαστε περισσότερη σοφία και καθαρότητα νου.

 

Αν αυτή την περίοδο νιώθετε άγχος ή δυσφορικά συναισθήματα τότε σας προτείνω να θυμάστε τρία πολύ βασικά πράγματα:

Παρούσα στιγμή: Για να φεύγετε από το άγχος και την αβεβαιότητα μείνετε στο παρόν. Χαλαρώστε μέσα σε αυτήν. Η παρούσα στιγμή είναι το σπίτι μας και η μόνη στιγμή που πραγματικά έχουμε. Όταν σκέφτεστε αγχωτικές σκέψεις μπορείτε να λέτε νοερά:
«Αυτή τη στιγμή είμαι ασφαλής και υγιής»

🎈

Γέλιο: Μερικές φορές μπορεί να νιώθετε ενοχές να γελάσετε ή να χαρείτε τη στιγμή που κάποια άλλοι άνθρωποι πονάνε.
Σε έναν κόσμο που τα σοβαρά θέματα είναι πάρα πολλά, είναι σημαντικό να θυμόμαστε να γελάμε. Όχι για να μειώσουμε τη σοβαρότητα των θεμάτων αλλά για να μπορούμε να διατηρούμε μια ισορροπημένη προοπτική.

Το γέλιο είναι χαλαρωτικό, μας προστατεύει από το στρες και αυξάνει τα επίπεδα της ευτυχίας μας. Το γέλιο χρησιμεύει στην ενίσχυση των κοινωνικών δεσμών κάτι που σε δύσκολες στιγμές είναι σημαντικό το να μην μένουμε μόνοι μας.

🎈

Έμπνευση: Εμπνευστείτε από ανθρώπους που διατηρούν ένα θετικό πνεύμα ακόμη και στα δύσκολα. Το να νιώθουμε καλά είναι σαν να γεμίζουμε τις μπαταρίες μας για να έχουμε αποθέματα να διαχειριστούμε τις δυσκολίες.

 

Τα λόγια του Howard Zinn νομίζω ότι είναι πολύ επίκαιρα σήμερα:

«Οταν ελπίζουμε ακόμη και στις δύσκολες στιγμές, αυτό δεν είναι ανόητα ρομαντικό.
Βασίζεται στο γεγονός ότι η ανθρώπινη ιστορία δεν έχει μόνον σκληρότητα αλλά και συμπόνια, θυσία, θάρρος, καλοσύνη.
Αυτό που επιλέγουμε να φωτίσουμε σε αυτή τη σύνθετη ανθρώπινη ιστορία θα καθορίσει τη ζωή μας.
Αν δούμε μόνον το χειρότερο, καταστρέφει την ικανότητά μας να κάνουμε κάτι. Αν θυμηθούμε εκείνες τις εποχές και μέρη – και υπάρχουν πολλά- όπου οι άνθρωποι έχουν συμπεριφερθεί υπέροχα, αυτό μας δίνει την ενέργεια να δράσουμε, και τουλάχιστον τη δυνατότητα να στείλουμε τη σβούρα του κόσμου σε διαφορετική κατεύθυνση.»

YΓ. Αν θέλετε να νιώθετε περισσότερο ήρεμοι και να διαχειρίζεστε δύσκολες καταστάσεις, τότε σας περιμένω στο πρόγραμμα M.B.S.R τον Απρίλιο!

Ολγα