Ήρθε η Άνοιξη!

Επίσημα τουλάχιστον. Γιατί προς το παρόν βρισκόμαστε στη μετάβαση από το χειμώνα στην άνοιξη. Αυτή η μετάβαση που μερικές φορές μπορεί να είναι γεμάτη εναλλαγές. Τη μια κάνει ζέστη και την άλλη κρύο. Τη μια μέρα ο ήλιος είναι στα καλύτερά του και την επόμενη η βροχή, η συννεφιά και ο αέρας κάνουν την εμφάνισή τους.

Έχοντας όλοι μας δοκιμαστεί όλο το χειμώνα (και όχι μόνο) περιμένουμε με αγωνία την πλήρη άφιξη της άνοιξης και τις ημέρες που θα μπορούμε να απολαύσουμε τον καθαρό αέρα με τις χιλιάδες μυρωδιές ή να φυτέψουμε στον κήπο (ή στις γλάστρες μας)  ή να αφαιρέσουμε λίγο τα βαριά μας ρούχα που σε ένα ήδη ψυχολογικά βαρύ χειμώνα προσθέτουν περισσότερο βάρος.

Παρόλο που κάποιοι μπορεί να αγωνιούν για καλύτερες καιρικές συνθήκες και κάποιοι άλλοι να αδημονούν για να έρθει το καλοκαίρι, εγώ προσωπικά νιώθω ότι αυτές οι μεταβάσεις των εποχών και κυρίως από το χειμώνα στην άνοιξη έχουν πολλά να μας διδάξουν.

Για αρχή, αν δεν υπήρχε ο χειμώνας δεν θα αδημονούσαμε για την άνοιξη. Η εκτίμηση και η αγάπη για την άνοιξη και το καλοκαίρι προέρχονται και ευδοκιμούν στους δύσκολους μήνες του χειμώνα.

Ιδιαίτερα ο Μάρτιος είναι ένας μήνας που πολλές φορές έχω ένα συναίσθημα ανυπομονησίας. Το έχετε παρατηρήσει; Έχετε πιάσει τον εαυτό σας να λέει «αυτή η Άνοιξη πότε θα έρθει επιτέλους!»

Πηγαίνοντας προχθές το απόγευμα για να περπατήσω λίγο και να καθαρίσει ο νους μου πέρασα από ένα στενό δρομάκι και ξαφνικά ένιωσα μια ευωδιά. Σταμάτησα για να δω από που έρχεται και δεξιά μου είδα κάποιες λεβάντες να έχουν ανθίσει ντροπαλά και να αναδύουν αυτό το άρωμα της φρεσκάδας και της καθαρότητας. Και λίγο πιο δίπλα υπήρχε και δενδρολίβανο με τα μπλε του άνθη.

Ένιωσα μια ευφορία και σκέφτηκα ότι παρόλη τη ζοφερή μας πραγματικότητα, τα λουλούδια συνεχίζουν να ανθίζουν και η φύση μπορεί να γεννιέται ξανά σύμφωνα με το δικό της ρυθμό. Οι αλλαγές των εποχών βοηθάει να είμαστε περισσότερο Mindful. Είναι μια καλή ευκαιρία να παρατηρούμε την αλλαγή της οπτικής μας, το πώς αισθανόμαστε, να έχουμε περισσότερη επίγνωση για το τι υπάρχει γύρω μας και να καλλιεργούμε ευγνωμοσύνη.

Aυτή η μετάβαση με βάζει να σκεφτώ και άλλες μεταβατικές περιόδους της ζωής μου και να αναστοχαστώ τι μου έδωσαν οι χειμωνιάτικοι μήνες, τι ολοκληρώθηκε μέσα σε αυτούς τους μήνες, σε ποια κατάσταση βρίσκομαι εγώ τώρα (σωματικά, ψυχολογικά και νοητικά) και σε ποια κατάσταση πρόκειται και θέλω να μπω;

Το να έχουμε περισσότερη επίγνωση στις μεταβάσεις της ζωής μπορεί να μας βοηθήσει να κινηθούμε με περισσότερη καθαρότητα και διορατικότητα.

Μετά τη βόλτα μου γυρνώντας στο σπίτι άνοιξα και ξαναδιάβασα ένα θαυμάσιο ποίημα από τον αγαπημένο μου John O’Dohohue.

Σας το προσφέρω και ίσως βρείτε και εσείς κάτι που θα σας βοηθήσει στη μετάβαση της δικής σας προσωπικής ζωής.

Θα χαρώ να μου γράψετε τις σκέψεις και εμπειρίες σας στο info@mindfulnessinstitute.gr

“Thresholds”

“Within the grip of winter, it is almost impossible to imagine the spring. Yet beneath the surface of winter, the miracle of spring is already in preparation; the cold is relenting; seeds are wakening up.

Colours are beginning to imagine how they will return. From the black heart of winter a miraculous, breathing plenitude of colour emerges.

The beauty of nature insists on taking its time. Everything is prepared. Nothing is rushed. Change arrives in nature when time has ripened.

To change is one of the great dreams of every heart – to change the limitations, the sameness, the banality, or the pain. But change is difficult for us. So often we opt to continue the old pattern, rather than risking the danger of difference. Then when the grip of some long-enduring winter mentality beings to loosen, we find ourselves vulnerable to a flourish of possibility and we are suddenly negotiating the challenge of a threshold.”

At any time, you can ask yourself: At which threshold am I now standing? At this time in my life, what am I leaving? Where am I about to enter? What is preventing me from crossing my next threshold? What gift would enable me to do it? A threshold is not a simple boundary; it is a frontier that divides two different territories, rhythms and atmospheres. Indeed, it is a lovely testimony to the fullness and integrity of an experience or a stage of life that it intensifies toward the end into a real frontier that cannot be crossed without the heart being passionately engaged and woken up. At this threshold a great complexity of emotions comes alive: confusion, fear, excitement, sadness, hope. This is one of the reasons such vital crossing were always clothed in ritual. It is wise in your own life to be able to recognize and

acknowledge the key thresholds; to take your time; to feel all the varieties of presence that accrue there; to listen inward with complete attention until you hear the inner voice calling you forward. The time has come to cross.To acknowledge and cross a new threshold is always a challenge. It demands courage and also a sense of trust in whatever is emerging. This becomes essential when a threshold opens suddenly in front of you, one for which you had no preparation. This could be illness, suffering or loss. Because we are so engaged with the world, we usually forget how fragile life can be and how vulnerable we always are. It takes only a couple of seconds for a life to change irreversibly. Suddenly you stand on completely strange ground and a new course of life has to be embraced. Especially at such times we desperately need blessing and protection. You look back at the life you have lived up to a few hours before, and it suddenly seems so far away. Think for a moment how, across the world, someone’s life has just changed – irrevocably, permanently, and not necessarily for the better – and everything that was once so steady, so reliable, must now find a new way of unfolding. Though we know one another’s names and recognize one another’s faces, we never know what destiny shapes each life. The script of individual destiny is secret; it is hidden behind and beneath the sequence of happenings that is continually unfolding for us. Each life is a mystery that is never finally available to the mind’s light or questions. That we are here is a huge affirmation; somehow life needed us and wanted us to be. To sense and trust this primeval acceptance can open a vast spring of trust within the heart. It can free us into a natural courage that casts out fear and opens up our lives to become voyages of discovery, creativity, and compassion. No threshold need be a threat, but rather an invitation and a promise. Whatever comes, the great sacrament of life will remain faithful to us, blessing us always with visible signs of invisible grace. We merely need to trust.